Borcanul cel faimos
- Castravete, iarta-ma! Din prostia mea cea proasta te-am ranit extreme de mult si de gandul nemuririi, am uitat de-un prieten scump.
- Ardei, Ardei! Mereu cum vrei. Umblii, strigi, te plimbi frumos in Borcanul cel Faimos si-mpanzit de-atatea ganduri, ai starnit mii de murmuri.
- Gogonele, castraveti, ardei mari, frumosi, cocheti, toti m-admira si se-ncanta de-a mea cautare lunga.
- Nu draguta, asculta bine! Visator cum esti din fire, am sa-ti spun fara-ocolire: cautand tu nemurire, i-ai ranit pe dragii tai si facand atatea pozne, ai calcat prin mii de vai.
- Afara vreau sa ies, din Borcanul cel Faimos, si-ntr-un cos cu fructe rare, sa stau si sa ma-ntind la soare.
- E imposibil! Te vei ofilii, strica si mucegaii. Nu esti tu frate cu nucile de cocos, cu Marele Ananas si nici cu mandarinele sau cu Mango cel mai Gras!
- Da’ si ele-s trecatoare! Stau o leaca, te-ncanta, dau mirare si infrupta.
- Ele-s din nascare rare, mari, viu colorate si frumos ornamentate. Si sunt dulci si fermecate, dau savoare si racoare in zilele de vara. Ele nu-s sortite sa stea asa ca noi, in Borcanul cel Faimos si sa fie ude si zbarcite, acre si mucegaite.
- Nu conteaza! Taci din gura! Astazi se va manca muratura de la noi, de aici din cartier. Asa ca, gogonele, castraveti, ardei mari, frumosi, cocheti, cand borcanul se deschide, mult va rog frumos, sa va dati cat intinde, si in stanga si in dreapta, ca pe mine sa ma vada, mana cea mult foarte draga.
- Ardei, Ardei! Ce tot speri cu aceste idei?
- Sa stau pe-o farfurie, langa Cosul Smecherie, unde fructele carnoase, stau gingase si zemoase.
- Iaca-ta racoare!
- S-a deschis oare? Gogonele, castraveti, ardei mari, frumosi, cocheti, fugiti de langa mine, ca e mana care vine!
- Vai, mi-e rau! Chiar l-a luat! Ia priviti ce s-a-ntamplat! Pe-o farfurie chiar l-a asezat! Dar de ce nimeni in seama nu l-a luat? Sa mai stam putin. Dar iata c-au plecat. Oameni pofticiosi, mari si zgomotosi, in vacanta au plecat si pe Ardei l-au lasat, caci copii n-au mancat. Si cand pe usa au plecat, pe mama au intrebat: ”Putem fructe pe drum sa gustam, ca sa nu ne uscam?”. Cand mama a aprobat, copii fructele mult dorite le-au luat si pe Ardei pe-o farfurie l-au uitat. Si plang si ma doare, ca Ardei incet incet s-a innegrit, bube mari i-au dat tarcoale si Ardei s-a-mbolnavit. Ce-ai cautat tu, Ardei? De ce-ai apucat pe alte cai? Fructa Mango te-a furat sau mandarina te-a fermecat? Unde-ai cautat vesnicie, ai gasit nimicnicie.